Mehmet Halit İLHANCAN

mehmethalitilhancan23@gmail.com

Hayata Dair

Aklıma geldikçe, düşünüyor düşüncede tekrar Allah’ıma şükrediyorum

Geçmiş aklıma geliyor.Hayatımızda çok önemli yerlerde olanları unutuyoruz. Seyrettiğimiz bir filmin bazı sahnelerini unuttuğumuz gibi o insanları da ne çabuk unuttuğumuzu düşünüyor ve bir gün gelecek bizlerinde unutulacağımızı tahmin etmemin ötesinde biliyorum.

 

Geçtiğimiz gün tesadüfen elime gelen fotoğraf albümlerine baktıkça daha iyi anladım. Kimler gelmiş hayatımızdan, kimler geçmiş hayatımızdan donup kalıyorsun ama  çoğunun ortak noktaları var. Bir çok resimlerin siyah beyaz olması gibi....

 

Oysa şimdi resimler albümlerde değil, digital ortamda saklanıyor.

Bu durum bile hayatımızda çoğu şeylerin o albümlerdeki resimler gibi değiştiğini göstermiyor mu ?

 

Bir gün birinin hayat ne kadar değişti demesine, bir diğerinin hayat değil insanlar değişti şeklindeki verdiği cevap göstermiyor mu ?

 

Hani bazen çok bunalır, “ hayat bu kadar kötü olur mu “ diye dövünür dururuz ya o zamanlar için rahmetli büyüğümün şu sözleri aklıma geliyor.

 

Dövünüp duranlara da tavsiyesi şu olurdu; Şükür edin halinize sizden zor durumda olanlar da var Size bir örnekle anlatayım der başlardı anlatmaya; Hapiste parmaklıklar arasında özlem duyduğu evladının, eşinin anne babanın hasretini yaşayanı gör yetmedi mi, hastaneye git inim inim inleyen ölümü adeta yalvararak isteyen hastaları gör, yetmedi mi, mezarlığa git bir günlükten yüz yaşına kadar orada yatanı ve kim olduğunu bilmediğin mezarları gör, yetmedi mi sana yapacak bir şey yok derdi.